Fırtınalı Aşklar Şiiri - Hakan Dağlı 2

Fırtınalı aşklardan çıktım ben,
Saçlarımda rüzgâr, gözümde yağmur.
Her veda biraz daha büyüttü beni,
Her yara bıraktı sessiz bir gurur.

Sevda sandım nice yalanı,
Gülüşlerde saklı vedaları.
Kalbim kırıldı ama eğilmedi,
Topladım tek tek parçaları.

Ne ilk seven bendim,
Ne son yaralanan.
Ama aynı ateşe bir daha,
Kendimi bırakmam.

Deniz gibiyim...
Bazen dingin, bazen hırçın.
Ama her önüme gelene,
Kıyı olmadım ben hiç.

Değerimi bilene huzur oldum,
Yorulunca liman oldum.
Haddini bilmeyene ise,
Kopup gelen fırtına oldum.

Kıyılarıma vurdu geceler,
İçimde sustu nice şarkılar.
Beni seven iz bıraktı,
Kalanlar sadece hatıralar.

Artık kolay kanmam söze,
Gözler okur gerçekleri.
Kalbime gelen baş tacıdır,
Hak etmeyen geçer gider.

Denizin de bir sabrı vardır,
Ama taşarsa dalga olur.
Sessizliğim zayıflık değil,
Yeri gelince fırtına olur.

Deniz gibiyim...
Bazen dingin, bazen hırçın.
Her sevgiyi liman bilmedim,
Her gelene kıyı olmadım.

Değerimi bilene huzur oldum,
Yorulunca liman oldum.
Haddini bilmeyene ise,
Kopup gelen fırtına oldum.

Fırtınalı aşklardan geçtim ben...
Şimdi dalgalar adımı söyler.
Beni gerçekten sevene deniz oldum,
Kaybetmeyi seçene sadece uzak bir ufuk...