Sanki bir kum fırtınasının tam ortasındayım
Nereye gittiğimi görmeden dolanıyorum
Esen kızgın rüzgarlar beni sürüklüyor sanki
Bazan ayaklarım yerden kesiliyor yuvarlanıyorum
Ümie ediyorum elbet bu fırtına dinecek
Ben de sığınacak bir yer bulacağım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta