Fırtına Şiiri - Visal

[VERSE 1]

İnsan en çok sınanmadığı yerden vurulur,
Eğilmez sandığın baş, bir gün dara savrulur.
Kendine yakıştırmadığın ne varsa seni bulur,
Kibir çadırı, insanın henüz sınanmadığı yerde kurulur.

İçimde susturduğum ne varsa,
Bir gün döner kendi karşıma.
Ben sandım ki geçer zamanla,
Meğer biriktirmiş fırtına...

[NAKARAT]

Fırtına...
Koptu içimde bir fırtına...
Savurdu beni kıyılarıma...
Yine döndüm yaralarıma...

Dünya denizinde ben bi alabora,
Dönüp duruyorum yine aynı sularda.
Rabbenâ bahşet bana yeni bir rotâ,
Kaybolmadan varmadan mezara...

[VERSE 2]

Anahtarı kaybolmuş bir ömrün bekçisiyim,
Ahşap evim şapa oturdu, gençliğim…
Vurdu kıyıya içimde saklanan tüm benliğim,
Kaptanıderya kayıp… Yoksa ben miyim?

İnsan düşmediği kuyuya sığ der, geçer,
Ateşi uzaktan gören, kendini yanmaz zanneder.
İmtihan uğramamış kapıda herkes bilirkişi,
Hüküm, başkasının yarasında ne kadar da kolay verilir.

İçimde susturduğum ne varsa,
Bir gün döner kendi karşıma.
Ben sandım ki geçer zamanla,
Meğer biriktirmiş fırtına...

[NAKARAT]
Fırtına
Koptu içimde bir fırtına...
Savurdu beni kıyılarıma...
Yine döndüm yaralarıma...

Dünya denizinde ben bi alabora,
Dönüp duruyorum yine aynı sularda.
Rabbenâ bahşet bana yeni bir rotâ,
Kaybolmadan varmadan mezara...