Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

Ey garip insan...
Sen...
M.Ö. de...
İlkellikte de sendin....
Sen...
M.S. da...

elma;
yapraktı...
ve yeşildi...
elma;
çiçekti...
ve de pembeydi...!

Ben;
Dört kişiyim...

Bir ben,
Bir içimdeki,
Bir aynadaki,

hava soğuktu...
ama güneş vardı
oysa,
bulutlar beyazdı...
sahil yolunda
kimseler yoktu...

asker mehmedin...
nöbet saati gelince...
uykusundan kalkar....
parolasına...işaretine bakar...
silahını...sancağını...
illa ki...vatanını....

notlar alırdım....
hocalarım verirdi....
suç benimdi...
bazen bir...
bazen de iki olurdu...
lakin...

Sarmaşık...
Ki o...
Çok..çok...sırnaşık...
Sarılmış...
Kestane ağacına..
Boydan boya

serin...
rüzgarlar esiyordu...
senden..senden..

kara bulutlar doluyordu...
gözlerime...

O minicik bebeğin...
Süt kokan ellerini tut...
Yeşeren filizler gibi...
Kokla...ve öp...
O gencecik baharların...
Ateş saçan ellerini tut...

Sevdanın yelleri...
Hangi mevsim...
Nerede...
Hangi yönden...
Kaç kuvvetinde...
Esecekti...