Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

insanın,
doğduğu anda
ölümdür,
ilk yapışan yakasına...

bu yüzdendir ki...

kimi satır,
kasabın...
kimi satır,
yazanın...
eline yakışır...
kasap,

bugünlerde;
canım,
en çok
küfretmek istiyor..
ayırım yapmadan
önüme her çıkan şeye...

yokluğunda,
sarıldığım yalanlardı
seni andığımda
aklımda oynanan oyunlarda
ki,
hep ben kalırdım

Derelerde saz olaydım...
Akan suya yar olaydım...
Akan sular yosun tutmaz
Ben yarime haz olaydım...

Bağlarında gül olaydım...

hemence..,
aceleye gelince
yanaklarda dönüştü pembeye...

hemence..,
aceleye gelince

Diller,
Nice sözler söyler...
Aklını kullanan,
Son söyleyeceği
Ne olacak diye korkar....

hayaller..,
hep güzeldi...
öteleri,
hiç belli değil...!

Fikret Turhan-Yalova,

hava soğuktu...
ne kadar örtünsem de
o girecek bir delik buluyor...
güneş parladıkça,
rüzgar daha çok yakıyor
o gözümden bile işliyordu...

hasret rüzgarları,
esti,
vurdu camlara...
gecenin koyu karanlığında...
yârim,
geldi durdu