Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

bir dil vardı...
dağlanırdı adından...
alev alev...soluk soluğa...

bir göz vardı...
ağlanırdı ardından...

bir adam vardı,
bir boğaza bakardı...
suya karşı dururdu..!
bir adam vardı,
dokuz boğaza bakardı...
boğazının suyu kururdu..!

bu İstanbul...
nasıl bir İSTANBUL? ...
mavisi çok...grisi çok...
insanı çok...meleği yok..!

bu İstanbul...

bir dilim vardı,
adınla dönen...
dönünce,
güneşleri geçen..!

bir gönlüm vardı,

ay;
suya düşse..,
balıklara...
havada kalsa..,
martılara yem olacaktı...
oysa...

yeşil gözlerin,
türküler söylerdi güneşlere...
alır götürürdü beni
menevişlerin,
güneşlerden de öte...

zaman,
ağlarını örüyordu...
akrebi yelkovanı el ele...
amacı,
bizi yakalamaktı...

ocak ayında
baharı yaşamak
ne kadar kötüyse
dış doğamız için...!

mevsimsiz

öyle uzaktım ki senden..,
boğulmak üzereydim hasretinden...
kim bölmüştü bu yolları..,
kavuşmanın uçlarına değmeden...

öyle uzaktım ki senden..,

bugün...
öğle üzeri...
yalova-özdilekte,
annem,
biraz fenalaştı...
başını omuzuma koydu...