Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

o gönül adamı...
var ya...
toprağa yakın durdukça...
göğe yaklaşacağını bilir...
o yer ki...
o bastıkça yerinmez...!

gönlüm içinde...
aşkın...
olsun istedi..
ay...
buluttan çıksın diye...
rüzgarlarının...

hadi...
geceleri beyaza...
gündüzleri karaya boyayalım...
yıldızlar kaybolur..
güneş kaybolur...
göğün anlamı kalmaz...!

Karaduman,
Urfanın plakası 63'tü...
Senin yaşın 53'te kaldı...
Allah rahmet eylesin.

Karaduman,

hasret;
gecelerde koyulaşır,
kara yağmur bulutları gibi...
yağdı yağacak gibi...!

hasret;

güneşi...
yediye kim böldü? ...
gökkuşağını,
yerle göğün arasına kim serdi? ...
güneşin,
ana görevi neydi? ...

çiçekler,
doğanın sevgileridir...
renkleri güneşten..
kokuları güneşten...!

sevgiler..,

ben...
masamdaki...
gülleri kokladım...
güneş geldi...
burnuma çarptı...

yağmur,
toprağa düştü...
güneş,
ağacın dallarına...
ağaç,
yaprak...yaprak...

gün;
ayırım yapmadan,
her dala...
her çiçeğe konuyor...
dala suyunu...
çiçeğe kokusunu koyuyor..