Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kar taneleri..,
gökten düşerken
özgürlüğe...
yere değerken
liberalliğe...
erirken de

kökler..
gövdeye uyar...
kimi dikine...kimi enine...
kimi, hem dikine...hem enine...
toprağı sarar...!

yaşam..
öyle bir merdiven
ki...
çıktıkça daralıyor...!

aşk..,

''-merhaba...'';
ben iyiyim...
size bir kötülüğüm olmaz...
siz nasılsınız? ..
demek...

mürekkep..,
hokkadaydı...
kaleme koydum...
yazımda kaldı...!

mürekkep..,

mutluluk,
kanatsız uçmak gibiydi...
beden,
yerde olsa bile...
gönül,
yedikat göklerdeydi!

yarım asır önceleri...
köyümün düğünlerinde
genç kızlar türkü söylüyordu...
''evlenmeyin bekarlar...
naylon kızlar çıkacak...
amanınnn...amanınnn....''

ekmeğe karşı,
en kutsal görevdi;
sırada beklemek...
eve giderken de
ucundan azıcık yemek..!

sahilden...
vali evinin köşesinden
sokağa girdiğimde...
önce,
sağ taraftaki
limon çiçekleri öldürdü..

kimi sözde...
kimi gözde arardı
manaları...

kimi dile...
kimi gönle sorardı...