Fık Fık Eder Şiiri - Kasım Kobakçı

Çiçek açar, dağlar pırıl pırıldır,
Sular akar, dere şırıl şırıldır,
Bahar gelir, rüya mırıl mırıldır,
Rüzgar eser, okşar tüm ormanları,
Fık fık eder, coşar can damarları.
*
Vay canına sevdiğimin bu şehri!
Gürleyerek akıp gider her nehri,
Temizleyip atar içimden zehri,
Poyraz gibi dalarım dalgalara,
Kayık ile çıkarım kayalara.
*
Adada ozanın eski mezarı,
Gitmedim görmedim yaban diyarı,
Değmesin güzele insan nazarı,
Taze ekmek, bir parça beyaz peynir,
Şu kıyıda göle karşı hoş yenir.
*
Ben iskeleden usulca dalarım,
Serin sulara ayaklar salarım,
Renkli ipleri gemiye bağlarım,
Altımda dolaşır ufak balıklar,
Kenarda gezinir o şen aşıklar.
*
Gemiler geçer suyun ötesinden,
Şarkı duyulur dağın tepesinden,
İlham alırım rüzgarın sesinden,
Fık fık eder, coşar umut yürekte,
Ateş alev alır hemen kürekte.
*
Bahar sabahları neşe doludur,
Bu yol yolcuların gezi yoludur,
Ormanların yeşil ince koludur,
Gözlerim uzağa daldıkça dalar,
Başıma toplanır büyük sevdalar.
*
Meydanlarda coşar bu insan seli,
Eser ince ince sokağın yeli,
Gezer içinde hep avare deli,
Fık fık eder içim, uçar göklere,
Sevdamı atarım serin göllere.
*
Kenarda oturan iki arkadaş,
Paylaşır derdini hep yavaş yavaş,
Birbirine olur onlar can sırdaş,
Dalga vurur durur eski rıhtıma,
Sevinç dolar her gün benim bahtıma.
*
Görüntü kaybolur yolun sonunda,
Güneş de parlıyor ufuk boyunda,
Mutluluk gizlidir dağın koynunda,
Fık fık eder yürek, coşar dururken,
Sevinç kaplar içi hayal kurarken.
*
Elimi uzatıp daldan tutarım,
Kötü ne var ise göğe atarım,
Derin bir uykuya dalıp yatarım,
Fık fık eder, narin şen kelebekler,
Rüzgarın içinde askıda bekler.