Feryadında Nefesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıldırımlar düşer, yüce başına,
Fırtınanın, feryadında nefesi,
Rüzgarların değer, gece yaşına,
Uçurumun, feryadında nefesi.
*
Kanadını açıp, göğe gerişi,
Pençesini taşa, sertçe verişi,
Avcısının o an, yere erişi,
Kartalların, feryadında nefesi.
*
Ateşlerde, yandığına kanarken,
Küllerine, közlerini banarken,
Yüreğini, dağlayarak anarken,
Alevlerin, feryadında nefesi.
*
Zincirleri kırmasına, az kalır,
Hükmünü de vermesine, haz kalır,
Baharında görmesine, yaz kalır,
Zindanların, feryadında nefesi.
*
Sessizliğin duvarını, yıkarken,
Gürültüden, kulağını sıkarken,
Oluk oluk, meydanlara çıkarken,
Çığlıkların, feryadında nefesi.
*
Yollarında, engel tanımaz yürür,
Dumanları, zirveleri bürür,
Cesareti, korku olanı sürür,
Adımların, feryadında nefesi.
*
Boyun eğmez, zalim olan emire,
Hapsolsa da, paslı soğuk demire,
Can dayanmaz, böyle kara kömüre,
Direncinin, feryadında nefesi.
*
Sazın teli kopsa, sözü bitmiyor,
Duman tütse, sızısı hiç gitmiyor,
Baykuş gelse, viranede ötmüyor,
Türkülerin, feryadında nefesi.
*
Şimşek çakar, gökyüzünü andırır,
Yağmurları, sel olup da kandırır,
Sönmüşleri, tekrar oda yandırır,
Semaların, feryadında nefesi.
*
Fani ozan, menziline varınca,
Hesabını sorar, tek tek karınca,
Yarasını, dost eliyle sarınca,
Mısraların, feryadında nefesi.