Feryadım Sahipsiz Şiiri - Madu Bellaa

FERYADIM SAHİPSİZ

​İyiyim... dedikçe bin defa öldüm,
Kağıdı yaktığın yazı benim.
Kendi ellerimle kalbimi gömdüm,
Duyulmaz feryadım, bilinmez ferim.

​Gülüşüm, uçurum sönen bir kandil,
Gören bahar sanır, bense kıştayım.
Bakışın daldığı hakikat değil,
Munzur’un dağında yosun taş benim

​Dilim sussa bile çığlık yükselir,
Bağırdım çağırdım, duyan olmadı.
Gönül gözü körse sözler eksilir,
Feryadım sahipsiz boşlukta kaldı.

​Yüreğim yanarda tütmez dumanı,
Dertlerim satırda umut kaybolur.
Geçip gider ömrün zalim zamanı,
Zirve ayazında ruhum savrulur.

​Yüklenmiş kervanı bağrım eski han,
Susturdum dedikçe içim kan ağlar.
Gözümün içine bakmadın bir an,
Görmedin hüzünü matemi dağlar.

​Dört yanımı göremem, yollar kapalı,
Tebessümdür maskem, keder yoldaşım.
İçimde amansız bir boran kaplı,
Dinmedi fırtınam, bitmedi kışım.

​Gidiyorum sessizce, en derinden yar,
Yıldızım ağlarken güldü desinler.
Kızıl Pınar şahit, kalbimde ahım var,
Gözümdeki yaşlar ırmak bilsinler.

​MADU BELLAA
06.03.2026