Ferdi Aydın Şiirleri - Şair Ferdi Aydın

Aldı nasibini kelam-ı inciden muradına herkes.
Kader ise düşer avucuna koca deryada bir çakıl.
Değdi sesini saatlerce beklemek tutunca bir nefes.
Erdi bilinmezin sırrına dudaklarından gafil akıl.

Sanma ki ah-u vah etmez hep bir cevap bu garip fikir.

Göstermediğin kısımların yalnızca bana özel güzelliğin
Ne kadarın görünürse o kadar azalır bana göre özelliğin.

Hiçbir şey mutlak doğru değildir;
sadece şimdilik yanlışlanmamış olanlardır onlar.

Mutlak bilgiye yönelmiş sorular,
sınavını geçmiş cevaplarla yetinir;
bir süreliğine sustururlar susamışlığı.

Hiçbir şey, hiçbir şey değil!
Bakıp durduğum bütün bu optik gösteri bir illüzyon bile değil; çünkü yanılsama,, en azından yanlış bir varlığı ima eder. Yanılmadığımı biliyorum,,,hiçbir şey yok.
Sigaram kül tablasında, külden kusursuz bir çubuğa dönüşürken bile hiçbir şey olmadan izliyorum zamanın akışını. Gerçekten çok güzel.
Zamanın entropik yapısı, benim antropik yapıma işliyor.

Dinliyorum…

Güneşinin batışıyla başlar,,,
Kapanır bütün umutların üzeri hiç bir ışık kaçamaz koyu karanlık bir selden.
Pırıltısı kaybolduğunda derin bakışların ve uzaklara gittiği zaman aklın senden.
Yanıp sönen bir gece lambası olur bir fikir ,ciddileşir aydınlanır, haykırır ve kurtarır kendini gemden.

Gerçek nedir?
Sözlerimizin içine sığdırabildiğimiz hisler mi,
Düşünceler mi, utangaçça bekleyen direnişler mi?
Yoksa suskunlukla yankılanan, dişlerimizi kamaştıran serzenişler mi?

Harfler dar geliyor içimde,

Gözler yeşil vadiler gibi engin
İçinde yankılanır eski bir sesin.
Gözler mavi deniz gibi derin
Dibinde uyur unutulmuş gizemin.
Gözler kahve bir toprak gibi sakin
Hayatı gizler içinde, sanırsın sade bir zemin.

Huzur kalbimin sustuğu yerdir

İstanbul, iki kıtanın kalbi…
Bir yanı tıkır tıkır atan,
diğer yanı tekler belki.

İstanbul, deli bir karmaşa…
Ağlayan, umutsuz yüzüne

Evrenin o uçsuz bucaksız,
duraksamaya bile izin vermeden genişleyen varlığında
her şey değişir…

Dünya döner,
Güneş sistemi savrulur Samanyolu’nun kütle çekiminde;