Felek Kırdı Kalemi Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüce dağlar kar imiş,
Gün doğmadan erimiş,
Nazlı yarin hayali,
Başucumda fer imiş.
*
Kirpiği ok atıyor,
Canıma can katıyor,
O ceylanın bakışı,
Güneş gibi batıyor.
*
Pınarda su durur mu,
Seven kalp hiç kurur mu,
Sözünden dönen kulun,
Yüzüne nur vurur mu.
*
Madem yolcu değilsin,
Nedir peki telaşın,
Akar gider durmadan,
Gözündeki o yaşın,
Taşa çalar bağrını,
Sevdalıdır şu başın.
*
Yaram sızlar köz gibi,
Söylenmemiş söz gibi,
Hasret çöktü omzuma,
Görmeyen bir göz gibi,
Savrulurum rüzgarda,
Tükenmiş bir öz gibi.
*
Köyün yolu taşlıdır,
Yarim kalem kaşlıdır,
Gurbet ele gideli,
Gözlerimiz yaşlıdır.
*
Vay benim garip başım,
Zehir oldu her aşım,
Ben yare hasret iken,
Mezar oldu yoldaşım.
*
Mektup yazdım gelmedi,
Yüzüm bir gün gülmedi,
Bu zalim ayrılıklar,
Kıymetimi bilmedi.
*
Felek kırdı kalemi,
Gezdim cümle alemi,
Toprak sarsın cismimi,
Bitirsin bu elemi.