Fecr Zikriyatı. Şiiri - Murat Halıcı

-1-

Mahcup bir güfte asılı fecre
Deniz kayalıklara vuruyor kendini
Bulutlarda anlamsız bir feveran
Tutsak gül soyunuyor dikenlerinden
Zor soluyor soluk yüzlü şehir
Eli yüzü günah suç yalan
Genzime doluyor pis kokulu nefesi
Hatıraları kemiriyor zaman

-2-

Teselliler uyuşturmuyor neşter yaralarını
Gülüşmeler sönümleniyor ömrün sinesinde
Çığlık çığlığa bir sessizlik
Karanlığı emiyor gözbebeklerim
Gökyüzüne yıldız ekleyip çıkarıyorum
Görmezden gelerek biraz kendimi
Gölge oyunu oynuyor silikleşen umutlarım
İsyan vakti lâkin
Beynin gri hücreleri bile yasaklı
Kendi yankısında boğuluyor hayat

-3-

Dudaklarım dualar serpiyor geceye
İnadına tutsaklığımı gösteriyor pencerem
Erguvan ve kekik kokusu sadist ve sırnaşık
Biraz karanlık serpiliyor yüzüme
Beni aydınlatan
Korkmak ve umut etmek
Kaderle güreşmek hayat
Alt alta üst üste
Ben yenilmeye doymayan pehlivanım
Baştan olsun derim her seferinde

-4-

Tütsülenmiş anılar zulamda
Beynimde ezeli bir doğum sancısı
Yalanım yok ehlikeyifim
Pusulası yok hayatın
Sızıyorum yine kendimden
Başlıyor gece gibi bende de
Yok oluşun acısı