Fazla Kıymet Şiiri - Ahmet Eser

FAZLA KIYMET
Seni değerli sanmışım…
Meğer değerli olan,
sana verdiğim değermiş.
Ben sustukça haklı,
affettikçe vazgeçilmez,
sevdikçe bulunmaz
sandın kendini.
Oysa sen değişmedin.
Ben,
seni kalbimde
hak ettiğinden yüksek bir yere koydum.
Öyle yüksek ki,
sana bakarken
kendimi göremez oldum.
Her kırdığında
bir bahaneni buldum.
Her gidişinde
kapıyı yine ben açık bıraktım.
Sen dön diye değil belki…
İçimdeki umut
üşümesin diye.
Ben senin yokluğundan değil,
varlığında yalnız kalmaktan yoruldum.
Yanımdaydın,
ama bana uzaklığın
şehirler kadardı.
Bir insanın gözlerinin içine bakıp
orada kendine ait
hiçbir şey bulamaması
ne ağırmış.
Ben sana sevgimi verdim,
sen alışkanlık sandın.
Sadakatimi verdim,
mecburiyet sandın.
Sabrettim,
zayıflık sandın.
Gitmedim,
gidemem sandın.
İşte en çok da
orada yanıldın.
Çünkü insan
birinden bir anda vazgeçmiyor.
Önce biraz susuyor,
sonra biraz eksiliyor.
Bir gece
telefonu eline alıp geri bırakıyor.
Bir sabah
artık merak etmiyor.
Sonra bir bakıyorsun,
eskiden bir cümlenle dağılan insan
karşında öylece duruyor...
Ne hesap soruyor,
ne kal diyor,
ne de gitme.
Çünkü bazı vedalar
kapı çarpılarak yapılmıyor.
İnsan bazen
sessizce çekiliyor
bir başkasının hayatından.
Ama asıl gidiş
oradan değil...
Kendi içinden oluyor.
Ben seni kaybettiğim gün gitmedim.
Ben,
seni severken
kendimi kaybettiğimi anladığım gün gittim.
Ve şimdi biliyorum:
İnsan herkesi
kendi yüreği kadar sanmamalı.
Her ele kalp bırakılmaz.
Her omuza baş yaslanmaz.
Her “seviyorum” diyene
ömür emanet edilmez.
Çünkü bazı insanlar
sana verilen kıymetin
bedelini bilmez.
Sen kalbinden altın çıkarıp verirsin,
o avucundakini
taş zanneder.
Sonra gün gelir,
o taşı yere bırakır.
Bilmez ki...
Attığı şey
senin değerin değil,
kendi nasibidir.
Artık kızmıyorum sana.
Çünkü öğrendim:
Yanlış insana fazla kıymet vermek,
onu büyütmüyor sadece...
İnsanı kendi gözünde küçültüyor.
Şimdi seni
koyduğum yerden indirmiyorum.
Hayır.
Ben kendimi
eskiden bıraktığım yerden kaldırıyorum.
Bu defa kimseyi terk etmiyorum.
Kendime dönüyorum.
Ve belki de
hayatımda ilk defa...
Birini kaybetmekten korkmuyorum.
Çünkü anladım:
Bazı insanları kaybetmek,
kendini yeniden bulmanın
en acı yoludur.
Son vuruş
Bir gün beni hatırlarsan
“çok sevmişti” deme.
De ki:
“Ben kıymetini bilemedim.”
Çünkü benim hatam
seni sevmek değildi.
Benim hatam,
sana hak ettiğinden fazla,
kendime hak ettiğimden az
kıymet vermekti.