Fâtıma Şiiri - Derviş Makas

FÂTIMA (R.A.)

Altı yüz dokuz yılı, dört yıl öncesi belki.
Doğduğu yıla dair kavi görüş evvelki.

Bi'setten bir yıl önce kız doğurmuş Tâhire.
Dört kızından o kalmış koklamaya âhire.

Ümmü’l-Haseneyn, iki güzel anası.
Adı çok bilinse de pek bilinmez manası.

"Emzirdiği çocuğu sütünden kesen kadın".
Fâtıma bu demektir, anlamı budur adın.

Adının ardı sıra Zehrâ der onu anan.
Parlak yüzünde nuru gördüğüne inanan.

Diğer lakabı Betûl iffetini vurgudan.
Hakikat dillenince kim bahseder kurgudan.

"Babasının anası" "Ümmü Ebihâ" diye...
Peygamber künyelemiş, bilebildin mi niye?

Anası Âmine'ye pek bir benzermiş şeklen.
Kızına seslenirken böyle seslenmiş naklen.

Altı yaşından yetim, doyamamış anaya.
Bir özlem künyelemiş iki sözcük manaya.

Gonca olmuş, gül olmuş, dikeni yok dalında.
Gönlü yoklama vakti yanağının alında.

Dest-i izdivaç için talipliler peşpeşe...
Kapıyı çalmış lakin, kısmet hayırlı eşe.

O mu, haydar-ı kerrâr, Ali bin Ebi Tâlib.
Allah dilemiş olsun, O her işinde gâlib.

Mürüvvetli gün düğün, Peygamber gülü gelin.
Ne kadar mı çeyizi? Parmak sayısı elin.

El değirmeni, kırba, yastık ve de yaygı tek.
Giydiği gelinliği her gün giydiği etek.

Yüzük, bilezik, küpe, kolye, zincir biri yok.
Babasında, kızında bildiğin "el kiri" yok.

Mütevazi bir hayat, her şeyiyle sade,
Unu öğüt, su taşı, aş pişir alelâde.

Dini tam, ahlâkı tam, iffeti tam, noksan yok.
Bugün fâtımalarda bunlar yüzde doksan yok.

Küçücük yuvasında, yeridir hücre dense...
Mutluluğu kocaman aksine her nedese.

O mutluluk duâmız, nikâh kıyılsa adet.
Aliyle Fâtımayla niyazımız saadet.

Babasına benzermiş konuşması, ses tonu.
Nebî'yi görmüş sanır yürürken gören onu.

Huyu, suyu tıpatıp; edebi, hayasıyla...
Terbiyesiyle eşsiz, mürebbisi hasıyla...

Ölümün en acısı; babam diye yandığı.
Beş buçuk ayı bulmuş firaka dayandığı.

Fâtıma, güzel anam, sana benzesin kızım.
Sana benzesin eşim, göğümdeki yıldızım!