Bir gün ben ölünce
İnsansız hayat beni bekler
Sadece doğayla bendeniz
Bide kafa dengi
Birkaç hayvan dostlar
Canım dediklerim davetimi
Satırlarda yazarım
Hecelerde okurum
Şiirin noktasında
Kainat yalnızlığı
Kıymetini bildiğim
Gözlerimi açtım dünyaya
Başladım mahşere koşmaya
Yürüyorum yalnız başıma
Kainat yalnızlığı adım
Kalem kağıtla baş başayım
Sevdasının yanağını
Görüm diyene gözümü
Ona gitmek isteyene
Yürümeyen ayağımı
Anam, Babam, Kardeşimi
Elimden almaya çalışmayın
Belki sonsuza kadar yüzlerini göremem
Ömürlerini kısaltıp yanlış yola düşmeyin
Kesin ayağa kalkamam
Ne bir sevgi bırakıldı
Nede ümit için ukde
Giden gidip kalan kaldı
Derinden enkaz bıraktı
Ecel kapısı açılsa
Paris Paris’se bana ne
Gönlüm ahıra döndükten sonra
Dünya cennetmiş fatihe ne
Aslı, şirin, leyla gurbetin ateşindeyse
Cennete gidecek misim umurumda değil
Melekte yalancı çıkar
İnsan evladıysa kadın olmak zordur
Reisin kadını olmak
Daha da zor
Türk milletinin derdini bağrına basan
Aile fertlerin yükünü omzuna alan
Gökyüzündeki ayın yıldızı
Kız kediye benzer
Verince yalar, vermeyip aldığında tırnaklar
Bayan gül gibidir
Desenini sevdiklerine, dikenini sevmediklerine batırır
Kadın şaraba andırır
Yıllar geçtikçe daha da güzelleşir
Buram buram Anadolu kokar
Gönül yurdumun tohumundan
Bastığım kara toprağa.
Gökten bakmaya doyamadığım
Manalı güzel gözlerini
İliklerime kadar yağdırırsın




-
Gokhan Celebi
Tüm Yorumlarharkuleda tebrık edıyorum