korkusuzdu yüreğim sende
zamansızdı sana olan aşkı
gizemliydi senin kalbine giden yol
karanlık sonu gözükmeyen
bir yol kalbine giden kimsenin bilmediği
Sağır oldum dünyaya, sustu bütün sesler,
Görmez oldum insanları, silindi yüzler.
Yaşamın ince çizgilerini duyamaz oldum,
Kendime bile yabancı kaldım, içimde büyürken geceler.
Bir zamanlar dokunurdu kalbime her söz,
Üzgünüm, ismini söylediğim gibi,
Seni sevdiğimi söyleyemediğim için.
Üzgünüm, güzel gözlerini çizecek kadar
İyi bir ressam olamadığım için.
Oysa gözlerin renklerden daha güzel,
Hep güzel kitapları okurdum.
Satırlarda, mısraları arardım.
Fazla okursam gözlerim sulanır.
Az okursam, satırlarda kaybolurdum.
Sevmezdim kitapları, birileri hükmederken.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!