Faşige Şiiri - Kasım Kobakçı

Taşlı kentte, dar bulakta,
Birçok hayvan su yalakta;
Söz konusu orta diyar,
Fısıldaşır dik kulak ta.
*
İlk söz alan katır der ki:
"Orta diyar gökçe mevkii!
Faşige'dir dişi kurdu,
Dişi kurt mu bilge erki?"
*
Kedi "Evet!" demiş, "Katır,
O Faşige baş çatıdır;
Faş halkına baş halkı de,
O baş halkı kök katıdır."
*
O kök halka gelmişti er,
Ere vermiş Hak kutlu fer;
Kutu alan o elçi kul,
Sertçe demiş: "Keskin sefer!"
*
"Kutlu belde, sana selam!
Kutu aldım, kelam kelam."
O kut veren ayna tuttu,
Dedi: "Aynam, çetin kalam!"
*
Faşige baş, bilge ev at,
Baş ev, at ev; söyle kat kat!
Yaşlı dede sözü deyip,
Orta diyar kurar saltanat.
*
Kıta, yayla, ceddi terim;
Ceddi yayla, kaya derim.
Kaya, çakmak sözleri bir;
Taşçı ulus, tek kök görüm.
*
Orta diyar kilim, halı;
Kilim, halı sessiz dolu!
O sessizi akıl ile,
Çözen demiş: "Okuma yolu!"
*
Öküz de der: "Bak, taşlar dik!
Dik taş diken atlı gedik;
Lanet ardı dağılanlar,
Kök olmuşlar, son içerik."
*
Lama demiş: "At soyu berk,
At soyu sert, faş ige erik;
Sertçe kopan boy halkına,
Kutlu vatan olur derik."
*
Eski belde, faş ige kuran,
Lanet ardı olmuş viran;
Dağılmışlar dört bir yöne,
Eylemişler her yer oymak, han!
*
Tüm devletler kökü vaha,
O kök faş ige, kalkar şaha;
Sözlerini diyen fare,
Ünler: "Faş, ige, taş, kaha!"
*
Faşige'yle baş kök bir söz,
İkisi de has öz, dümdüz!
Batı kentin kuran boylar,
"Atam kurttan!" demiş gürbüz.
*
Karda dağlı, kök oğlu sert,
Dağlı, düzlü birdir, de kurt!
Kurt söylemiş: "Ben Faşige,
Faşige'dir bu ana yurt!"
*
Hem kurt sözü, kur kök canla,
O kök oğlu gezer şanla;
Kök oğlu kurt, faş ige sözün,
Diğer adı, baş ige, anla!
*
Kurt kurar kök, kök oğlu pus,
Kökü oymak, olmaz mahpus;
O oymak yurt, toprak ana,
Hem de odur koruyucumuz.
*
At yavrusu, kısrak sevda,
Kısrak der ki: "Sevda moda!
Kök yurdu, boz atlar yurdu,
O atlar var altı suda."
*
Doğan der ki: "Altı o şaş,
Altı şaşkın kapı, ulaş!
O kapı dik kule kapı,
Kapı halkı, adlar adaş."
*
Kapı halkı demir, keskin,
İçeride ana miskin;
Kapıda dik duran rahip,
"Sus!" deyip de etti teskin.
*
Rahip dese: "Çiçi, hare!"
Ana ünler: "Var de, var e!"
Var sözüyle rahip varsa,
Bakar ana çıkmış dare!
*
Merkez kale, kapı hane,
Toprak ana, kutlu anne;
Kapıda sert duran kök halk,
Der ki: "Anne, hanne, hanne!"
*
Kök ardılı oymak bir ok,
O eski halk, yayla uruk;
Yayla halkı ordan burdan,
Gelmiş diyen kesin kuruk!
*
Eşek der ki: "Yayla ezgi,
Orta diyar onun sezgi;
Ezgi adı müzik olmuş,
Ana yurtta yapmış meşki."
*
Bozkır devlet, ezgi kurdu,
Ezgi, yayla, faş ige ordu;
Yayla, güney kıtasında,
Kurmuşlardı çölce yurdu.
*
Orta diyar öz ülkedir,
Ta ezelden kök böyledir;
Tarihini el yazarsa,
Sinsi düşman ters söyledir!
*
Kaplan söyler: "Batık ada,
Nehir, delta, kil ovada;
Dibi kök yurt, taş beldede,
Kitap yazmış kıta kıta."
*
Hem kök yurdu, ilk ata gemi,
Yayla kökü, ulu ata kimi;
Yayla, oymak halka elçi,
Demiş: "Kutlu belde önü!"
*
Orta diyar ışıkla ayn,
Sözü diyen köpek: "Uyan!
O ışık yurt, kurt yurt demek,
Bütün diller ondan beyan."
*
Hem kurt yurdu, faş ige ab,
Kurt diyarı, bozkır turab;
Kurda derler: "O aşk nedir?"
Kurt da söyler: "Işık, ya Rab!"
*
Karaca der: "Işık yurt dev,
Dev ışık yurt, kıyı ödev;
O kıyı yer, kurt ev demek,
Kurttan doğan yiğidi sev!"
*
Sülün de der: "Koçyiğit kurt,
Kurt koçyiğit, eren tanıt;
O koçyiğit kurdun yavru,
Kurt yavrular, alpler konut."
*
Koçyiğit kurt, bir söz saka,
Saka, okçu, sudur aka;
Su akalar nehir, delta,
Kıyı, ova, körfez, yaka!
*
O okçu halk, tablet kuran,
Soy Faşige, dişi kurt kan;
O kan ışık, taşçı, yayla,
Hem de çölcü, boğazda can.
*
Kutlu kent de okçu dava,
Kenti kuran okçu yuva;
Ben o kentin kalesinde,
Şifa dedim, dua dua!
*
Gurk tavuk da demiş: "O kurt,
Orta diyar evi, bürüt;
Anne kurt ev, orta diyar,
Çocukları iki bilge, hürüt."
*
O kurt anne, hükümdar soya,
Kök yurdundan inmiş oraya;
Kim ataya delta dese,
Ata dermiş: "Düşçü rüya!"
*
Dik mezarlar yapan şad ad,
O kök şadı, faş ige abad;
Aman evi hanedana,
Der hükümdar: "Kitap, icat!"
*
O kök şadın halkı saka,
Saka, okçu, kentte vaka;
O kök halkın adı soyca,
Soyca kök ev, ilk ata aka.
*
De kök evi, boylan, talan,
Boyu uzun, devce kalan;
O dev boylar, batık ada,
Lanet ardı olmuş yalan!
*
Koyun sözü: "Atlar yurdu,
O at yurdu, faş ige ordu;
Başın ordu asker olup,
Dinlermiş Hak ne buyurdu."
*
Deve de der: "Aşk bilge ha,
O bilge de ata hana;
Ata hanesi boz bir kurt,
Kurt ise kök, faş ige ana!"
*
"Ata, ana, yılan şah bak!"
Söylemiştir sıpa, uşak;
"Ben ona ak kadın diyem,
Siz de deyin soylu kuşak!"
*
Sığın geyik der: "Kıyı taş,
O kıyı taş, faş ige baş;
Kıyı taşı kurdun evi,
Oğlu kıyı, kaya, yamaç!"