Fadime (2) Şiiri - Erol Anar

sana koşuyor tren
içinde ben de varım
o sana yaklaştıkça
ben uzaklaşıyorum fadime
tren sen ve ben
üçümüz de ayrı yönlere gidiyoruz

acımasız hırçın bir hzla koşuyor tren
ardında yaşamımı anlamlandıran
bendeki seni sürükleycrek
fadime

görmek ya da görmemek
işte bütün sorun bu fadime
dokunmak ellerine saçlarına
yüreğinin sokaklarında yitmek

ama kararsızlık hırçın bir kısrak
yelelerini rüzgâra yatırarak
damarlarımda dolaşan
görmek ya da görmemek
ölmek va da ölmemek gibi
işte bütün sorun bu fadime

nirvanamsın sen fadime
dağlarında acı çekerek özgürleşiyorum
hiç görmediğim yüzünü ellerini saçlarını
ve kokunu
unutamıyorum

söylemiştim ya
aradığım sen değilsin
ama sensin de
mutluyum fadime
vişne çürüğü hüznümle acı bahçende

9 Temmuz 1993 Paris- Strasbourg treni