bulmak yitirmekse
bulduğumda yitireceğim seni
hiç görmek istememem bu yüzdendir fadime
yaşamı anlamlandıran bir imgesin sen fadime
yıkarken azgın insansılar
kan çukurlannda günahlarını
bir fotoğraftan bana bakan yüzünü
bir tuvale astım geçenlerde
oradan bakıyorsun artık bana
dizboyu hüzün ve acı bahçesinden
gözlerinde yanan ateş bir hüzünü eritiyor fadime
dudaklarında mavi kahkahalar atarken bir beyaz güvercin
hüzünle ayakta durabilen bir fetişsin sen artık
hiç görmek istemiyorum fadime seni
dolaşmak dokunmak ya da koklamak
içimdeki seni yazdığım resim ve yaptığım şiirle
öldürdüm
merhaba ve hoşça kal fadime
sen artık fadime değilsin
belki bir gün yine yazacağım
bir katil şefkatini taşıyan kirli beyaz bir manifesto
8 haziran 1995, ankara.
Erol AnarKayıt Tarihi : 25.1.2026 21:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sanırım 1993 yılıydı. Bir resim sergisi açmak için Fransa'nın Strazburg kentine gidecektim. İş yerindeki arkadaşım Reyhan, Strazburg'da akrabalarının olduğunu söyledi ve ekledi: "Fadime var orada." Fadime... Aradığım imge bu muydu? O zamanlar bunu bilmiyordum. "Fadime'nin Düğünü" üzerine espriler ürettik ve bir gün tuvale Fadime resmini çizdim. Derken bir de şiir yazdım, Fadime'ye gönderdim. Gitme tarihim yaklaştıkça Fadime imgesi de giderek devleşiyordu. Fadime, hırçın dalgaların arasında saçlarından zorlukla tutabildiğim bir deniz kızıydı benim için. Öykü başlar ve biter. Büyü bozulmuştur ve bozulması da gereklidir belki.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!