Ezelde yazılmış Şiiri - Murat Ülkü

Ezelde yazılmış, silinmez yazı,
Alnımda taşırım dinmeyen sızı.
Kime nâsip olur baharın nazı?
Kışın ortasında kaldık sorgusuz.

Kalem mi yoruldu, mürekkep mi kan?
Bir dar kafesteyim, içinde bu can.
Ne zaman duracak döndüğün devran?
Vakit daralıyor, sessiz, uykusuz.

Gidilmez yolların sonu mu burası?
Kapanmaz ruhumun derin yarası.
Gözümde bir perde, zifir karası,
Yürürüm meçhule, haksız, korkusuz.

Rüzgâr nere eser, dal nere kopar?
İnsan bu yollarda nereye sapar?
Kimi vuslat bekler, kimi ah yapar,
Geçtik bu dünyadan, dilsiz, duygusuz.

Gökten ne yağarsa toprak onu yer,
Kaderde ne varsa çekermiş bu ser.
Bir mühür vurulmuş, "imtihan" derler,
Menzile varılmaz bilsen, tutkusuz.

Yıldızlar dökülür, kararır sema,
Kim merhem olur ki şu binbir gama?
Açılan her kapı çıkar akşama,
Günleri topladık, adsız, sorusuz.

Toprak kucağını açmış bekliyor,
Zaman her saniye bir yük ekliyor.
Yorgun kalbim hâlâ neden tekliyor?
Ecel şerbeti mi, tatsız, kokusuz?

Nefes emanettir, can ise bir borç,
Ömür bir kaledir, yıkılır her burç.
Kime yazılacak sevap ile suç?
Huzura varılır, malsız, ordusuz.

Kâğıt boyun eğmiş, kalem biçare,
Bulunmaz bu derde dünyada çare.
Yollar bizi çeker hep o diyara,
Gideriz bu yoldan, izsiz, yolcusuz.

Garip Murat söyler; biter bu çile,
Savrulur küllerim rüzgârla bile.
Düşersek bir gün biz dilden dile,
Sevdamız yaşasın, sonsuz, kusursuz.