Eyvallah Şiiri - Kasım Kobakçı

Neşemi çaldın, ansızın;
Yarım neşemi...
Kahkahalar sustu içimde.
Soğuk rüzgarın busesiydi yüzümdeki tebessüm,
Bir de dağılan hayaller...
Paslı kılıç kından çıkıp, karanlığı yardı...
Ufukta sönen yıldız, düşmeyi diliyordu.
Benim bu garip halime.
Gözlüğümü silip bakıyorum...
Kaçan o hevesime,
Gri bir bulutun ağırlığıyla,
Eyvallah...
*
Aklımı oynattım, aniden;
Yorgun aklımı...
Şarkılar dondu dilimde.
Kırık camların kesiğiydi oysa tatlı sızı,
Bir de boşalan kadehler...
Yırtık yelken rüzgar alıp, denizleri ağlattı...
Usulca batan gemi, batmayı kutluyordu.
Benim bu divane halime.
Şapkamı alıp yürüyorum...
Biten sahte hikayeme,
Serin bir yağmurun ıslaklığıyla,
Güle güle...
*
Sabrımı taşırdın, nihayet;
Taşan sabrımı...
Şiirler koptu telimde.
Yitik zamanın faturasıydı şimdi ödediğim,
Bir de savrulan seneler...
Çatlak vazo yere düşüp, hatırayı dağıttı...
Sonunda doğan mehtap, sönmeyi gözlüyordu.
Benim bu sızaki halime.
Kapıyı çarpıp çıkıyorum...
Solan dünkü gençliğime,
Tatlı bir rüyanın uyanışıyla,
Elveda...