Son yaprakta koptu kuru dallardan
Bir çığ düştü sanki yüce dağlardan
Bir eyvallah borcum vardı canlara
Hemde eyvallahın en kralından
İyi günde yüzüme gülene
Kötü günümde terk edene
Gözümden yerin taa yerin dibine girene kadar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Belliki acı çekiyorsun incinmişsin kimi zaman dostlardan kimi
zamanda kendini insan zannedip insan olmayanlardan
sesizlik suktuttan ders almamışlar kutlarım
EYVALLAH
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta