Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Dizelerdeki anlamların güzelliğine hayran kaldım.Birikim ve şiirdeki ustalık birleşmiş ve ortaya kalıcı bir eser çıkmış.Tebrikler efendim.selam ve saygılarımla.
Benzi attı renklerin çaresiz soluverdi
Pörsüdü umutlarım elimde ölüverdi
Çakallar bayram etti köpekler gülüverdi
-Beyazın yüzü asık günahı siyahtadır
-Geceler çarmıh bana son sözüm eyvahtadır
Sessizlik hüküm sürer bulunduğum mevsimde
Cenderelerde canım düğümler nefesimde
Cenaze sularını kaynatırlar ensemde
--İsyanım yüreğime hapsettiğim ahtadır
--Geceler çarmıh bana son sözüm eyvahtadır
ÇOK GÜZEL ,NEFİS BİR ŞİİR.TEBRİK EDİYOR,SELAMLARIMI SUNUYORUM.
Muhteşem dizeler ve muhteşem bir anlatım. Söylenecek söz bırakmamış bizlere.
Sevgili şairem bu güzel yüreği ve akıp giden dizelerinizi kutluyor sevgilerimi iletirken tam puanımı da bırakıyorum sayfanıza.
BİR ŞAHESER VÜCÛDA GETİREN KALEMİ KUTLUYOR SAYGILAR SUNUYORUM.
TAM PUAN
..................................
Düşüncemde nüzul var akıl kör mantık sağır
..................................
İnkisara uğrayan umutlarıma mezar
..................................
Cenderelerde canım düğümler nefesimde
Cenaze sularını kaynatırlar ensemde
Şu güzel ve anlamlı ifadeleri görüp de hayran olmamak elde değil. Şair anlatımı, işte böyle olur. Türkçe böyle korunur, böyle geliştirilir.
Beyin/ kıymık ikilisini ve Söz Sultanı'nı hatırlatan bu güzel şiiri bizlerle paylaşan usta kalemi kutluyor, saygılar sunuyorum.
okudum bir daha oludum,yorumyok,yalnızca on puan gelir elimden daha fazlası olsa idi keşke.kalemin daim olsun ustam.yüreğine sağlık.
Muthis zengin bir siir..Derin bir hüzün..Eyvah ey diyesi geliyor insanin..güclü kaleminizi caglayan yüreginizi kutluyorum,, gönül dolusu selamlar saygilar
Fildişi kulesinden garibe kesen ahkâm
Kim bilir nasıl yandı tutuşturduğun kaç can
Şakağıma dayanan namluya değil öfkem
-O tetikteki parmak kurduğum silahtadır
-Geceler çarmıh bana son sözüm eyvahtadır
çok beyenerek okudum yüreğinize sağlıksaygı ve sevgiyle
müzeyyen başkır
Benzi attı renklerin çaresiz soluverdi
Pörsüdü umutlarım elimde ölüverdi
Çakallar bayram etti köpekler gülüverdi
-Beyazın yüzü asık günahı siyahtadır
-Geceler çarmıh bana son sözüm eyvahtadır
Sessizlik hüküm sürer bulunduğum mevsimde
Cenderelerde canım düğümler nefesimde
Cenaze sularını kaynatırlar ensemde
--İsyanım yüreğime hapsettiğim ahtadır
--Geceler çarmıh bana son sözüm eyvahtadır
mükemmel bir içerik haz aldım abla şiirden kutlarım..
kalemi daim ilhamın bol olsun
gurbetten sılaya
selam ve dua ile..
Okudum haz aldim yorumu siirin kendisi yapmis tebrikler tam puan
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta