Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Salladı pabucu evin damına,
Adam olmam dedi kestirip attı.
Bir ilan görüldü balkon camında,
Başını sokacak evini sattı

Eledi elekten bitti onuru,

Tutundum kâkülün ince telinden,
Koparıp kenara atma ne olur.
Çok çektim bilirsin gönül elinden,
Sevgiye yalanlar katma ne olur.

Seven gönülleri istersen kına,

Sizler söylersiniz bizler kanarız,
Çoban kavalının koyunu gibi.
Tuzu kuru değil bizler yanarız,
Kurutulmuş otun yığını gibi.

Sürünün önünde kılavuz eşşek,

Sorulmuyor Nilüfer

Gönlümde bir pınar kaynar derinde,
Berrak suyu görülmüyor Nilüfer.
Billurlara koysam durmaz yerinde,
Gönül işte durulmuyor Nilüfer.

Ne kusur işledim söyle sevdiğim,
Dağlara düşürdün gelemiyorum.
Göz açıp dünyaya gönül verdiğim,
Nasıl üzdüm seni soramıyorum.

Bana kaş eğdirip dönme geriye,

Gün döner yıl geçer hep unutulur,
Bu kadar kolay mı söyle bir tanem?
Yaralı gönüller hep avutulur,
Gönüller kanunu böyle bir tanem.

Batarsa yüreğe sevdanın oku,

Sözüne Uyar Ağlarım

Hasret ettin nefesine,
Kulağımda ki sesine,
Sarılmaz sam sinesine,
Kendime kıyar ağlarım.

Elbistan ovası ne ettim size?
Bizden güzel sevmek suç dedi bana.
Ayrılık buyurdu severken bize,
Sen Afşin elinden uç dedi bana.

Ben yetim öksüzken çıktım meydana

Yardan aşkına bu kadar yeter,
Öksüzlük yüzünden suçum var benim.
Seveni unutmak ölümden beter,
Sevdalı gönlüne borcum var benim.

Kendi ateşimde yaktım ben seni,

Bu yalan dünyaya sultan olsan da,
Dünyayı doğruluk açmıyor gönül.
Hileli yollarla menzil bulsan da,
Mihnette doğru söz geçmiyor gönül.

Yalan dolan ile gemi yüzdürsem,