Eylül'de kalan Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Eylül akşamlarında gelip
Gözlerinin parıltısında konaklayan yıldızları sevdim.

Gökyüzü rengini senden alırdı sanki,
Karanlık bastıkça aydınlanan o derinliği.

Suskun bir türkü gibi dolanır sokaklarda,
Rüzgâr usulca tararken gecenin saçlarını,
Adın dökülür yapraklardan.

Şimdi ne zaman bir Eylül akşamı çökse şehre,
Aynı yıldızlar kayar kirpiklerinden.
Artık hangi mevsime dönse yüzüm,
O Eylül akşamının izi kalır ellerimde.

Sen bir mevsime değil, ömre sığdın;
Gözlerinde konaklayan yıldızlar şahidimdir,
Ben en çok o içimde kalan Eylül’ü sevdim.