Eylül Şiiri - Muhammed Fatih Karasoy

Son günleri geliyor yazın tarif edilemez sıcaklarının
Saçlarımda bir esinti ile hissetiriyor kendini Eylül
Yapraklar bırakıyor sonbahar rüzgarlarıyla aşağıya
Savruluyor benim gibi oradan oraya
Kuşların uzaklaşmasını izliyor yorgun gözlerim

Sonbaharın ilk günleri göğsümde bir umut parıltısı
Güzel olacak mı artık karamsarlığa iten bu hayat
Gülecek mi artık somurtmaktan kazayaklarıyla bezenmiş çehremiz
İnandığımız kişilerin yalan söylemeleri son bulacak mı?

Gözyaşları bile akmaz oldu bu Mefkudun
Avaz avaz bağırsada duyulmaz oldu sesi
Kime gitse deva olabilirdi ki bu çıkmaz olmuş derdine
Artık kurtulamıyordu kendi karanlığından

Ve geliyordu sonbahar depresif bir edayla
Saklanıyordu güneş bulutların arkasına
Mefkud ışığa daha da hasret kalıyordu
Yağmur bekleyen kurak topraklar gibi çaresiz