Gölgeler çekilmiş bizden,
Duvarlar bile susuyor.
Bir vakit ardımızdan gelen
O kara dostlar yok oluyor.
Işık mı terk etti âlemi,
Yoksa biz mi düştük yoldan?
Belli değil...
Gün karanlık,
Gece daha da karanlık;
İnsan kendi yüzünü arıyor
Kendi gölgesinde.
Ey yolcu!
Ya kaybettiğin nuru bul,
Ya da bir kandil yak gönlüne.
Çünkü ışık ölürse insan eksilir,
İnsan sönerse âlem.
Ve gölgeler,
Sahibini bırakıp gider.
Kayıt Tarihi : 20.06.2026 14:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!