Ey Vefasız Şiiri - Mustafa Kaynak 2

Bir ömür tükettim senin yoluna,
Perişan oldum aşkının uğruna.
Ne yeminler etmiştin sen bana,
Ne oldu ettiğin yeminlere, o yalanlara?

Ömrümün baharını sana harcadım,
Her doğan sabah acıyla uyandım.
Sen mutlu ol diye mutsuz yaşadım,
Ben kendi ellerimle kendimi yaktım.

Ey vefasız, yıktın beni, yıktın,
Bir hiç uğruna ömrümü yaktın.
Ben sana bir ömür verdim, sen bana hüsran,
Söyle bana ey vefasız, ne kazandın?

Ey vefasız, dönme artık geriye,
Adını sildim gönlümden ellerimle.
Senden ne bir selam, ne de bir hatıra,
Kapansın bu defter, kalsın mazide.

Resimlerini kaldırdım duvarlarımdan,
İzlerini sildim eski hatıralardan.
Bir zamanlar “gülüm” derdim sana,
Şimdi bir yabancı kadar uzaksın bana.

Ey vefasız… duy artık son sözümü,
Bir daha görmeyeceksin yüzümü.
Helal etmem sana geçen ömrümü,
Ey vefasız… duy artık son sözümü.

Bir ömür sana ziyan…
Bu sevda baştan yalan…
Ey vefasız… ey vefasız!
Artık her şey bitti… bitti inan…

Mustafa Kaynak