Ey Sakarya Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

EY SAKARYA

Ey Sakarya,
Ey koca şehir...

Çok şey aldın benden,
Verdiğin kuru bir seyir.
Ben sana ömrümden verdim,
Sen bana uzaktan bakmayı öğrettin.

Kaç sabahımı bıraktım sokaklarında,
Kaç gecem sabaha çıkmadı bu şehirde.
Kimlerin derdine ortak oldum,
Kimlerin yükünü taşıdım...
Bir ben bilirim,
Bir de sustuklarım.

Bir zamanlar başka bakardım sana,
Her köşende bir tanıdık ses vardı.
Şimdi geçtiğim sokaklarda
Selam verecek insan arıyorum.
Ne çabuk değişti her şey,
Yoksa değişen yalnız ben miyim?

Ne çok insan tanıdım bu şehirde,
Kimi işine gelince dost oldu,
Kimi sırtını döndü, arkasına bile bakmadı.
Ben sustum diye unuttum sanma,
Bazı şeyler var,
İnsanın içine oturuyor, çıkmıyor.

Ey Sakarya,
Ben senden çok şey istemedim.
Kimsenin önünde eğilmedim,
Kimsenin kapısında yer aramadım.
Yalnızca emeğimin görülmesini,
İnsanın insana biraz olsun değer vermesini bekledim.
Demek ki onu da çok gördün bana.

Çok şey aldın benden,
Bunu inkâr edecek değilim.
Ama ben de bu şehre az şey bırakmadım.
Alın terim var sokaklarında,
Uykusuz gecelerim,
Yarım bıraktığım işlerim,
Bir de kimseye anlatmadığım kırgınlıklarım...

Şimdi adını duyunca
Eskisi gibi içim ısınmıyor.
Bir yanım hâlâ burada,
Bir yanım çoktan yorulmuş senden.
Gitmek kolay değil,
Kalmak da eskisi gibi değil.

Ey Sakarya,
Ey koca şehir...

Ben sana küsmekten de yoruldum.
Ama hakkımı da helal ettim diyemem.
Çünkü insan bazen
Bir şehirden değil,
O şehirde yaşadıklarından kırılır.

Çok şey aldın benden...
Verdiğin kuru bir seyir.

Benim senden istediğim çok şey değildi.
Ama sen onu bile çok gördün...