Ey Kadim Şehir Şiiri - Kasım Kobakçı

Kalk uyan ey kadim şehir, sarsılsın yerin temeli,
Silkinip at kederini, kırılsın göğün engeli.
*
Sırlarla dolu bağrına, destanlar ektim kaç asır,
Sensiz geçen her saniye, kalbimde kanayan nasır.
*
Çağları yırtıp gelmişim, bitmez yüreğimin hızı,
Aydınlığa çevir artık, ufkunu sarmış bak sızı.
*
Fetihlerin rüzgarıyla, dalgalanan surların var,
Gökyüzünü kucaklayan, hep devasa nurların var.
*
Peygamberler diyarıdır, senin toprak senin taşın,
Bulutların ötesine, ulaşır hep ulu başın.
*
Hasretle yanan yürekler, koşar gelir kucağına,
Pervane gibi döneriz, ateş yanan ocağına.
*
Bin medeniyet kök saldı, o bereketli toprağa,
Kimler yüzünü sürmedi, sendeki yeşil yaprağa.
*
Kültürlerin kavşağısın, şahlanıyor köşe bucak,
Garibe ve yurtsuzlara, açıyorsun sıcak kucak.
*
Ey nurlu ve mukaddes kent, mabedine kanat açtık,
Gurbet denen zindanlardan, senin ışığına kaçtık.
*
Özlem dolu türkülerle, adımlarım meydanını,
Dünyalara değişmeyiz, taşını ve dört yanını.
*
Şehitlerin kanı ile, yoğrulmuştur hep ovası,
Gökten inen meleklerin, hiç eksilmez gür duası.
*
Bir fırtına kopar sanki, o gizemli avlularda,
Bekliyoruz sabahları, ufukları saran karda.
*
Susmuş ulu çanlar şimdi, minareler tekbir atar,
Her bir sokak arasında, eski bir serüven yatar.
*
Kalkan tozun rüzgarında, bin atlı er koşar gibi,
Kükreyerek şahlanıyor, bendin aşan nehir gibi.
*
Yenilmez bir direnişin, sancağısın kalesisin,
Ümmetimin kalp atışı, gürleyen o gür sesisin.
*
Kıyamete kadar sönmez, göğsündeki ulu ateş,
Sen ki bütün dünyalara, hem doğan aysın hem güneş.
*
Sana selam gönderiyor, yerin ve göğün ordusu,
Asla seni esir almaz, o korkuların korkusu.
*
Kutlu şehrim kadim yurdum, ebedi yar sana selam,
Şerefisin insanlığın, kapanıyor burda kelam.