Ey Gönül Gel! Şiiri - Saffet Çakır

Zerreden kürreyi yaratmış yaradan
Kâinatın akışından ibret al
Kim bilir kaç asır geçti aradan?
Vakte perde takışından ibret al.

Ay ışır emriyle, gün arza doğar
Bulutlar semayı rahmete boğar
Göğün imbiğinden sağanak yağar
Bir şimşeğin çakışından ibret al.

Başlangıç arama, kudret ezeli
Denizler konuşur, balık yüzeli
Kuşlar binbir dilli, renk renk bezeli
Her bir nağme yakışından ibret al.

Akl-ı cevahirden gel olma uzak!
Dikkat et, dehriyyun kurmasın tuzak
Hikmet nazarıyla bu âleme bak
Bir serçenin bakışından ibret al.

Çağırır insanı, bu hikmet aşka
Kudretine layık olsaydım keşke
Ahengi bir başka, kokusu başka
Her çiçeğin nakış'ından ibret al.

Ey gönül gel basma bu sırra kadem
Dilde bir cevahir, arifte bu dem
Rahman'a kurbiyyet maksudun madem
Her mevsimin zor kışından ibret al...