Ey Dünya Şiiri - Kasım Kobakçı

Çakar almaz oldum, hiç kıvılcım çakmam;
Göçebe bir kuşum, hiçbir dama bakmam;
Kimsesiz ölmekten korkup ağıt yakmam;
Yaşamak idamdır, boyna ilmik takmam!
*
Ne tütün çekecek ciğer var, yakınsam;
Ne çakmak alacak metelik, kalkınsam;
Derdine yanacak yar mı var, sakınsam?
Ey dünya, ben senin neyine sığınsam?
*
Duymazdan gelmek tek huyumdur, susarım;
Yaralı bir kurdum, inime pusarım;
Korkuyla sesimi büsbütün kısarım;
Ne farkı var sanki, kahrımı kusarım!
*
Ne ateş tutacak ciğer var, yanayım;
Ne çakmak çakacak güç var, uyanayım;
Derdime ağlayan dost mu var, kanayım?
Dünya, söyle sende neye dayanayım?
*
Çakar almazlığa vurup pas geçerim;
Avare kargayım, çorak dal seçerim;
Kimsesiz, kefensiz toprağa göçerim;
Ne farkı var sanki, kefeni biçerim!
*
Ne kıvılcım çakan taş var, bileneyim;
Ne sığınacak bir gölge, dinleneyim;
Derdime yanacak kim var, dilleneyim?
Ey dünya, koynunda nasıl gizleneyim?
*
Çakar almaz oldum, zemberek bozuktur;
Göçmen bir kuş isem, kanadım kopuktur;
Unutulmuş ölmek korkusu soğuktur;
Yaşamak idamdır, mezarım oyuktur!
*
Ne soluk alacak ciğer var, açayım;
Ne çakmak alacak para var, saçayım;
Uğruna yanacak yar mı var, uçayım?
Ey dünya, ben senden nereye kaçayım?