Ben dünyaya geldiğimde...
Henüz bizim oralarda.
Ekmek ve insanlar...
bozulmamışlardı.
Yemeğin tuzunu anamız,
Çayın şekerini babamız atardı.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Süper bir şiir üstadım.Yüreğinize sağlık...
yüreğinize sağlık,insanların bozulmadığı bir dünya görür çocuklarımız inşallah...sevgiler
Cok guzel anlamli siir eline yuregine saglik Suayip bey.
MESAJ GÜZEL
korkulariniz yerinde.galiba bozuluyoruz toplum olarak.Allah hayirlar versin.
* t e b r i k l e r * hocam benden saygılar size
murat
yüreğine sağlık.çok anlamlı bir şiir.sevgi ve selamlar
Bende sonradan öğrendim...
Atalarım gibi taşın sert,
Ateşin insanı yaktığını
.
İşte! korkularım ondandı...
Be EVLAT.
Bu güzel şiire tebrikler şairim.
Mustafa Yiğit
siiri okudum..
derin düsünceler aldi götürdü beni endiseli yarinlara...
güzel siirleriniz,okunasi ve hos anlatimlar
degerli sair Şuayip Atay sizi tebrik ederim
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta