Gün dönümü karanlığa karışıyor şehirler...
İçimin ışıkları birbir süzülüyor.
Ben hüznü seviyorum-hüzün esved-i...
Bundandır esved-e düşkünlüğüm.
Hüzzam makamında bir kadın ağlıyor...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




işte hüzzam makamında bir şarkı ...
---
Dilimi bağlasalar anmasam hiç adını
Gözümü dağlasalar görmesem hiç yüzünü
Elimi bağlasalar tutmasam ellerini
Silemezler gönlümden ne aşkını ne seni
Dünyamı karartsalar unutmam için seni
Büyüler yaptırsalar sevmemem için seni
Gurbete gönderseler kan doldursa içimi
Silemezler gönlümden ne aşkını ne seni
İstanbul ağlıyor
kadın ağlıyor.......
sebebi Aşk oldukça
ne şehirler yıkanacak kadın yasları ile...
beğeniyle okuduğum şiir oldu..yazan paylaşan kalem sana tşk...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta