Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
bedenimiz büyür ama, içimizde ki çocuk hep babasının saçlarını okşadığı yaşta kalır Mehmet abi.
biraz da bundan değilmidir, hep çocuk kalmak ister bedenlerimiz, belki babamız yine bir yerlerden çıkar gelir de, okşarsa diye saçlarımızdan...
saygılar abi, dostumsun her zaman...
geçmiş zaman olur ki;bir pencere aralanır hayal perdesinden
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta