Her nisanda, biraz daha eskirmiş insan.
Çağla yeşilini kaybeder,
Dalından düşermiş ekşi erikler.
Gün batımına uçarken aceleci kuşlar,
Ufka asılı gözlerden düşermiş yaşlar.
Her nisanda.
Biraz daha ölürmüş, insan...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta