Eskiden erkeklerin elinde tesbih, dilinde güzel bir sohbet vardı. Akşamüstleri bir çay ocağında, bir kahve köşesinde dostlar aynı masaya otururdu. Kimse acele etmezdi. Telefon bekleyen yoktu, bildirim sesi duyulmazdı. Bir insan konuşurken öteki gerçekten dinlerdi. Bir fincan çayın buharında nice dertler paylaşılır, bir dostun omzunda nice yükler hafiflerdi. Mahalle vardı eskiden, kapısı çalınan komşular, sokağa taşan çocuk sesleri, akşam ezanına kadar süren oyunlar vardı. İnsanlar birbirini ekrandan değil, gözlerinden tanırdı. Şimdi tesbihin yerini telefonlar, sohbetin yerini bildirimler aldı. Aynı masada oturan insanlar birbirine değil, avuçlarındaki küçücük ekrana bakıyor. Eskiden gönüller birbirine bağlıydı, şimdi cihazlar birbirine bağlı. Herkes çevrim içi, ama nedense kimse kimseye yetişemiyor. Bir zamanlar “Gel, bir çay içelim.” demek yeterdi dostluğa. Şimdi mesaj yazıyoruz, cevap bekliyoruz, sonra da birbirimizi “görüldü” işaretiyle uğurluyoruz. Ne garip zamanlar... Kalabalıklarımız arttı, ama yalnızlığımız da büyüdü. Binlerce insan tanıyoruz, ama kapısını çalabileceğimiz kaç dostumuz kaldı? Eskiden insanın cebinde belki fazla bir şey yoktu; ama gönlünde dostu, kapısında komşusu, sofrasında paylaşacak ekmeği vardı. Şimdi cebimizde dünyayı taşıyoruz; ama bazen yanımızdaki insanın halini bile bilmiyoruz. Oysa insanın ihtiyacı bir ekrana değil, bir çift samimi göze, bir dostun sesine, aynı sofrada içilen demli bir çaya ve gönülden edilen birkaç kelimeye... Belki de kaybettiğimiz şey teknoloji değil; birbirimize ayırdığımız zamandı. Ne acı... Dünya küçüldü, mesafeler kısaldı, ama gönüller birbirinden uzaklaştı. Eskiden hayat daha yavaştı; ama insanlar birbirine daha yakındı. Muhsin Yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 22:41:00
Şiiri Değerlendir
yok
Eskiden insanlar yüz yüze yaşardı hayatı; şimdi ekran yalnızlaşıyoruz. Ne garip.. Teknoloji bizi birbirimize bağladı, ama insanlığımızdan uzaklaştırdı. Muhsin Yener




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!