Kimimize yuva, kimimize kafes olan dört duvarlarımız
ve pencerelerimiz,
Yağmurun cilvesiyle damla damla ıslanmış
Bu hüzün kokan günlere yerleşmişiz iyiden iyiye
kırgınlık, dargınlıklarımızla...
Tıpkı yaşamlarımız gibi bizlere benzeyen bu damlalar Süzülüp gelişlerini yalnızlığımla seyrediyorum
Ah ulan diyor mühim yanım nasıl sarılıp sonra gözlerini ziyaret edip ellerini keşfe çıkmalık bir gün...
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta