Eski Devrin Aşkı Bu Şiiri - Mustafa Alp

eski devrin aşkı bu,
şimdi bütün sevenler tövbekar.

bir mendil kokusuna ömür adanırdı,
bir gel sözüne dağlar yol olurdu.
şimdi yeminler camdan yapılmış,
ilk menfaat taşında tuzla buz olur.

eskiden gönül zengindi,
cep fakirdi.
şimdi cepler şişti,
yürekler dilenci.

bir selam,
bir çeşme başı,
bir akşam ezanı.
işte bütün servetimiz buydu.
şimdi saraylar yükseldi.
içinde uyuyan yalnızlık büyüdü.

ey gönül.
sen de ne safmışsın.
bir tebessümü bahar sandın,
bir vedayı kıyamet.
meğer insan,
diline en çok
unutmayı yakıştırırmış.

meyhaneye sordum
niçin kadehler çatlak?
dedi ki:
cam eskimedi
vicdan çatladı.

sokağa sordum
türküler niçin sustu?
dedi ki:
kulaklar pazara çıktı,
gönüller ihaleye.

rüzgara sordum
neden böyle soğuksun?
dedi ki:
insan nefesini kaybetti
ben ne yapayım?

ben de güldüm.
ağlamaya yüzüm kalmamıştı.
çünkü gözyaşı bile
hak edene akarmış.

ne tuhaf pazar.
aşkı terazide tartıyorlar,
vicdanı kilo hesabıyla satıyorlar.
namusun üstüne etiket vurmuşlar.
en pahalı yalan,
en ucuz hakikat.

ey insan.
aynaya kızmadan evvel
yüzüne bak.
yalanı doğuran sensin,
hakikati yetim bırakan da.

ben öyle aşıklar gördüm ki:
kefen eskidi,
söz eskimedi.
bir avuç toprağa
iki ömür sığdırdılar.

ben öyle sevdalar gördüm ki:
bir akşamlık hevese
bir ömür sattılar.
sabah olunca
kendi gölgelerini bile tanımadılar.

varsın desinler,
devir değişti.

hayır.

değişen devir değildir.
insanın kalbidir.
saat hala Allah'ın saatidir,
fakat nabız,
paranın emrine girmiştir.

bırakın nasihati.
aşk kitapla öğrenilmez.
ya yıldırım gibi düşer gönle,
ya da ömür boyu
kapını çalmadan geçer.

ve ben yine derim ki.

eski devrin aşkı bu,
şimdi bütün sevenler tövbekar.

sevda ölmedi.
yalnız,
onun mezarı başında
sabaha kadar nöbet tutacak
yürekler
birer birer tarihe karıştı.

geriye ise
kalabalıklar kaldı.
içinde insan eksik.

✍️