karanfil katre yeni sevdaya (o kendini hep bilir) ithaf
anların bohçasına uzak kalışları al ve de gidilmeyenleri
kuş sütünden kalma bilindik hazlara yazdır ya da azdır beni
gitmeyen zamanın susamışlığında yıkasın beni kederler
çökeltilerinde bir yığın kimyasal akışmaya adak ben
ve ben karmakarışık bir depremin habercisi
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta