Erol Dal Şiirleri - Şair Erol Dal

Kana kana, emeceksin dudaklarından;
Kuzu olacaksın, peşinde ananın,
Doydukça emecek, emdikçe doyacaksın,
Damlayana kadar süt;
Sunalarından...

Evim yoktu.
Evim oldu.
…
Evim yok oldu.
…
Bebek soğuktan dondu.

Susadım, içtim.
Ya sen! ! !

Otuz beşime gelmişim, hala cıbılım....
Ellerimde nasırların yontusu ile, bir başıma buradayım.
Otuz beşime gelmişim..
Haberim yok...
Şakaklarımda hafiften başlayan beyazlıkları kepek sanırdım.
Her gün yürüdüğüm yol, uzun gelirdi de,

Daha yapacak o kadar işim var ki! ! ! !
Zengin olmak gerek örneğin.
Çocuklarına iyi bir gelecek,
Karına, koca bir ev...
Daha yapacak o kadar işim var ki! ! !
Sincaplara barınabilecekleri bir yuva

Bana borcunuz var yıllar
Tüm akşamları yıktıktan sonra üzerime
Borcunuzu ödemeden
Nereye gidiyorsunuz!
Bana borcunuz var yıllar
Gömdükten sonra kalbimi karanlıklara

Zamandan önceydi
yaşıyorum zamanları
Dilin kaydedemediği anları.

Yoktum
vardım

Sakladığın rüzgarlarında
Ilık esen dağların eteğinden akan
Köpüklerinde bulurum hüznümü

Manastır kapılarında gezen fırtınanın sesi
Yılgın ağaçların çığlığı da kulaklarımda.

Kuş uçtu
Kuş Uç Tu
Kuş uçtu MU
Kuş mu Uçtu
Kuş Mu Uç tu.
...

Unutma;

Öptüğün dudak,
aldığın hazdan
ötesine savurur
tohumlarını...