Erken büyütüldüm Şiiri - Sevim Şahin

Bu dünyada kendimi
En çok yalnız hissettiğim yerde
Birileri vardı
Ama konuşamadım.

Duyulunca olanlar
Duvar gibi üstüme yıkıldı,
Zaten yaralıydım,
Bu yük kalbimi yordu.

Gittiler…
Ve bana “sebep” dediler.
Ben daha çocuktum,
Günahı sırtıma yüklediler.

Susayım diye yollar çizildi önüme,
Kimse duymasın diye…
Ama ben sustukça
İçim daha çok kanadı.

Kırıldım hayata,
Ama kopamadım.
Çünkü ben de
Çok erken büyütüldüm.

Yarım bırakılmış çocukluk,
Erken öğrenilmiş yalnızlık.
El değmemiş hayaller,
İçimde gömülü kaldı.

İyileşsin sandılar,
Üstünü ört dediler.
Ama bazı yaralar
Sessizlikle çoğalır.

Affetmekle suçlamak arasında
Yıllarımı tükettim.
Yoruldum…
Bu yükle yürümekten.

Susayım diye yollar çizildi önüme,
Kimse duymasın diye…
Ama ben sustukça
İçim daha çok kanadı.

Kırıldım hayata,
Ama kopamadım.
Çünkü ben de
Çok erken büyütüldüm.

Hasret oldum kendime bile,
Adımı anınca
İçimde bir çocuk uyanıyor.

Yokluğum boşluk değil,
Ağırlık oldu bana.
Taşıyorum…

Sevim Şahin
2026