Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
insan zamana esir,zaman herşeye mahkum..herşey zamanla..öğreniliyor yaşamda.sevgi çiçekleri açmadan yüreklerde öğrenmeyi bilemezdik..içimizde sevgi tohumları olmasa idi korkmazdık ne esaretten nede aşktan..hüsranı bilen kalp dayanamaz ki ..korkar yeniden esir olamaya aşak..ama gönül ferman dinlemez..ki ..üstad..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta