Konuşabilirdim.
O an dilimin ucundaydı her şey.
Ama insan bazı anlarda susar,
Çünkü bilir:
Söylerse bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
El ele yürüyen çiftleri görünce
içimde ince bir sızı dolaşıyor.
Mutlu değilim demiyorum…
ama içimde sessiz duran bir özlem,
her adımda kendini hatırlatıyor bana.
Belki o da beni seviyordur,
Söyleyemediği kelimeler
Gözlerinde birikip taşmıştır.
Belki her susuşu cesaretsizliktir,
Belki kalbi benim adımı
İçinden fısıldıyordur.
Çok sevmiştim,
İnanmayacaksınız belki ama ,
O yokken bile ,
Yanımda ,hayatımda değilken bile .
Bir vakitler
yüreğimin iç cebinde sakladığım umutlar
şimdi paslanmış bir çakı gibi açılmıyor
Düştüğüm sokaklar aynı
ama yürüyen ben
aynı değilim.
Ben sana mecbur değilim
diyordum ya hani,
belki kulağım alışır,
kalbim de inanır sanıyordum.
Ama insan en çok
kendi yalanlarından yoruluyor.
Dağlarında rüzgâr eser, ovaları gül kokar,
Bir çocuk koşar yokuş aşağı, kahkahası ufka akar.
Bir annenin duasıdır bu ülkenin göklerini tutan,
Bir babanın nasırlı elleridir ekmeği sofraya koyan.
Bu topraklarda merhamet ırmak gibi akar içten,
Bu şehirde kayboldum be İstanbul…
Sokak sokak gezdim seni,
Her köşende bir anım,
Her adımda bir yara taşıdım.
Kulelerine baktım bir gece,
Galata’nın gölgesine sığındım bir başka gece…
Bir akşamüstü başlar bazen her şey
Galata’nın gölgesine düşen bir martı çığlığı gibi,
Kimse fark etmez ama sen bilirsin…
Hayat, en küçük ayrıntıda saklar en ağır duyguyu.
Sokağın köşesinde mendil satan çocuk mesela…
Avuçlarına sığmayan umutlarıyla
Takvim değişti diye
Zulüm kayıtlardan mı silindi sanıyorsun
Bir yıl atladı diye
Mazlumun ahı Arşa ulaşmadı mı
Ey yeni yıl dilekleriyle avunan kalabalık,
Ey mum üflerken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!