Yüce dağ başında buza dönmüş kar,
Güneşi görünce eriyip gider.
Köpürüp, coşkuyla akışan sular,
Yüzünü yerlerde sürüyüp gider.
Aldanır mutlaka hırsına kanan,
Aklını nefsinin emrine sunan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hoş ve manalı mısralar halil kardeşim.hece vezniyle yazılması ve kafiyelerin uyumluluğu şiire başka bir letafet ve akıcılık katmış.
tebrikler,başarılar
tebrik ederim saygıyla...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta