Eriyecek Pota Şiiri - Kasım Kobakçı

Boş civa satarsın,
Lafları atarsın,
Yapıp durma şekil,
Kibire batarsın.
*
Kökten süzer bizi,
Sildi temiz izi,
Saçar afra tafra,
Gizler asıl sizi.
*
Kof gururdur işi,
Sökmez bize fişi,
Pek kalın maskesi,
Kasılmıştır kişi.
*
Giyimi süs püstür,
Ruhsuz adi büsttür,
Havlamış boşluğa,
Tavizi hep lükstür.
*
Süslü püslü demek,
Zayi gider emek,
Serin eser tavrı,
Asla tütmez direk.
*
Kafada bol çalım,
Pek havacı zalım,
Durur kaşlar çatık,
Bitmez gitmez alım.
*
Cıvasını satar,
Yükseklere çatar,
Durmadan eser hiç,
Çamurlara batar.
*
Pozunu o seçer,
Ezip ezip biçer,
Yıkar köklerini,
Soğuk suyu içer.
*
Tadı tuzu eksik,
Koftur özü delik,
Soğuyor nitelik.
*
Damardan sel akan,
Kibri başa takan,
Kurgu sahneleri,
Sürekli can sıkan.
*
Gider arabası,
Yoktur hiç hatası,
Doydu şatafata,
Yürüyor ağası.
*
Cüzdandaki pullar,
Şekildeki kullar,
Şan şöhretle meşhur,
Kırılan hep dallar.
*
Bastığı gür avaz,
Katlandığı şu naz,
Suya varır sonu,
Geçilemez ayaz.
*
Marka giyer oysa,
Aklı kuyu boysa,
Yarışsın rakiple,
Tabiatı buysa.
*
Küpeleri süzük,
Değeri hep düşük,
Anlatır sadece,
Boynu kalır bükük.
*
Aslı büyük şaka,
Kalfalığı vaka.
*
Cılalı odası,
Kabarık modası,
Yalanları sardı,
Çöküyor vidası.
*
Boyu aşar adı,
Bulunmadı tadı,
Yalanı dolanı,
Kaçamıyor kadı.
*
Boynunda ipeği,
Besliyor köpeği,
Yıkılır direği,
Ezer hep böceği.
*
Dolaşma ortada,
Kalırsın oltada,
Gösteriş atarak,
Kofluk var voltada.
*
Dışı parlar ota,
Çiziyor boş rota,
Gürültücü şiddet,
Şişirdiği kota,
Eriyecek pota.