Sokak lambalar yanıyor sabaha kadar için için
Aydınlatıyor şehri bir düşün bunlar senin için
Sabah olurken lambalar sönüyor birer birer
Fark etmiyor sönen lambaları sokaktan geçenler
Sokak lambaları, ay ışığı, karanlık ve ben
Yaşıyoruz sokaklarda kimseler fark etmeden
Kara toprak
Sonsuzluğa açılan kapı
Ah zalim dünya sınırlı alem
Söğüt ağacı kadar büyük
Üstünde biz yaprak
Mevsim sonbahar
Söyle bana güzel kız
Kimler boğuldu bu ela gözlerinde
Kimler asıldı da bitti hayatı siyah saçlarına
Nazarın la öldürdüğünün insanları
Sustum hep
Onlar konuştu ben sustum
Eşim dostum, arkadaşlarım
Onlar konuştu hep, ben sustum
Konuşsam da sanki ben mi haklı olacaktım
Haklı olduğumu bilselerdi
TAŞ
Başım dönüyor gözüm bulutlu bu gün
Puslu görüyorum her yeri
Ayaklarım dolaşıyor yürüyemiyorum
Takatım yok adım atmaya
Aşk sarhoşum
Biz Türk'lerde
Köy, mahalle, şehir yurt hepsi Bir'dir
Ordu, alay, tabur, timdir
Biz Türk'lerin hepsi askerdir
Savaş zamanı
Özlersin
Özledim diyemezsin
Seversin
Seviyorum diyemezsin
Hasret kalırsın
Yanına gidemezsin
Benim hiç kafama göre arkadaşım olmadı,
Mesela sevmedim ben hiç kimseyi yada sevemedim
Hiç kimse de sevmedi ama beni,
Sevdim diyenler de çıkarına göre hareket etti
Annem, babam, kardeşlerim, eş, çor çocuk
Neden böyle oldu, niye ben böyle düşünüyorum bilmiyorum
Düşünsene
Çınar ağacının gölgesinde
Dayanmışsın gövdesine
Sen oturmussun ben uzanmışım dizlerinin üzerine,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!