Erenler Şiiri - Özcan Kurt

ERENLER ‎ ‎Sivas'tan oldum ben, kervana dahil, ‎Selam aldı üç beş, insanı ehil, ‎İçimden geldi de, eyledim meyil, ‎Kendinden sayıp da, gördü erenler ‎ ‎Asır geçer, geçmez, zalim huyundan, ‎Cüret edip Hızır, paşa soyundan, ‎Ateş kül olsa, korkmaz yangından, ‎İnsanlıktan hicap, duydu erenler. ‎ ‎Zahir ehliydiler, her şey dilinde, ‎Cümle canın taşlar, vardı elinde, ‎Nice cevher geri, kaldı heybede, ‎Vazgeçti vermekten, gömdü erenler...! ‎ ‎Yollar çamurluydu, kapı sürgülü, ‎Nice kervan geçti, tutmuş yükünü, ‎Sokağın başından, boynu bükülü, ‎Vazgeçti gitmekten, döndü erenler...! ‎ ‎Akarsu, rehberdi, kervan yönüne, ‎Erenler rastladı, kendi izine, ‎Veysel'in toprağı, sürdü yüzüne, ‎Tüm sırı toprakta, gördü erenler, ‎ ‎Hava kapalıydı, başladı yağmur, ‎Bir han peydah oldu, meydanda, zuhur, ‎Mahzuni uzaktan, eyledi destur, ‎Deryadan damlalar, derdi erenler...! ‎ ‎Nevşehir BEKTAŞ'ta, çoktu buğdaylar, ‎Tapduk dergahından, himmet aldılar, ‎Ol, Yunus'dan kalan, vardı odunlar, ‎Heybeyi, hizarda, düzdü erenler.. ‎ ‎Harran'da rast geldi, Adem ve Havva, ‎Bir çift öküz vardı, sürerdi  tarla, ‎SULARİ, zelveydi, nefis ve akla, ‎Ya nasip atını, sürdü erenler.. ‎ ‎Yol üstü Hüseyni, edip, ziyaret, ‎Kayseri, Konya'da, durdu nihayet, ‎Veliler Rumi'de, buldu inayet, ‎Şems'ten ışık bal, süzdü erenler... ‎ ‎Özvecan; pirim sen, bakma kusruma, ‎Dediler ki gayrı, kendi yoluna, ‎Döndürdüler içe, kendi mumuma, ‎Soydular bir hırka, biçti erenler.. ‎